دمی با شعر نو
 

و اینچنین شد که این دو شعر قبل از شعر بعدی که جایش اول بود نوشته شدند . باز هم  به عمد تا دوستان بخوانندش. اما در دو هوا . یکی روی سخنش با درون و دیگر دلزده از پستی و بلندیهای برون و نه برای خود که برای دیگران و نه فقط برای قوم و قبیله خویش که برای همه انسانهای روی زمین و در حسرت عدالت و طرد فقر  اختلاف. از هر رنگ و با هر طرفندش البته بجز تقوا و خدا پرستی   

من تمامی واژه های شعرم را

نفرین می کنم

اگر مرا نفهمند و

              صبور غم گفته های دلم نباشند

من از قبیله

           بشنو از نی ام

که حکایتمان

حکایت هبوط است و درد

و می دانم  درصبح یا شب روزی که فقط بر خودم

                                                                معلوم نیست

همانند تمامی آنانی در گذشته اند

و در  خواهند گذشت  بعد از من

خواهم رفت

و چشمانم در امتداد این راه  می خشکند

                                                        خیره خیره

خدایا

اگر تو نباشی

تحملم  صفر است

و دوم شعر که در بند بالا در باره اش نوشتم .

کوله بار عمرم

                       پر

                           از خاطره است

                                       ریز و درشت.

دم فرو می بستم  سخت

                                     اگر امر نبود

 که بباید غم یکدیگر خورد.

پرم از غصه

                 به این

                     پست و بلند

پرم از خشم

               به این

                    دار و ندار .

این شعر نوشته را نوشتم از غصه کسادی بازار . دلم برای آمد و رفتن های گل بلبلی و در کردن سوتک و چسبوندن شکلک نمی سوزه . دلم می سوزه و اسه نبود بده بستونی از جنس  نقد  که می تونه از هرز رفتن استعداد هامون جلوگیری کنه وهمه مون رو هل بده به جلو . به سمت خوب گفتن .   عمیق گفتن و بر اساس  اسلوب گفتن . گفتنی با انگیزه .برای ایجاد و ابداع حس و حالی در خودت و یادر دیگران تا از برآیند آنها یه شعر ناب . یه شعر بکر بوجود بیاد  . فرقی نمی کنه توسط چه کسی . مهم تولد و تولید شعره

آشفته تر از من نیست

در غربت این بازار

من همره خود دارم

یک سینه پر از  اسرار  

و این دیگر شعر . که وقتی نوشتمش غمم گرفت . البته غم  سبز . می پرسی غم سبز دیگر چه صیغه ای . به من چه برو از عربا بپرس که تو عربی بیست بیستن . حالا که اصرار داری میگم . یعنی غمی که توش حسرت و حسادت نباشه بلکه غبطه باشه و عبرت

سخت ترسان ز گذار  شب و روز

در  بروی دل خود می بندم

رخصتم نیست از این موی سپید

چاره ام نیست اگر می خندم

حال می کنید ؟ ها ؟ نه . خوب حقتونه . برید همون شعرایی رو بخونید که شاعرش بایستی خودش بیاد بگه  که چی گفته . البته بعضی هاشون خوبند . بخصوص اونایی که درصد بالایی از از حس کفته هاشان  بر اساس استاندارد و نروم های شناخته شده جهانی یا خانه گییه .البته یه کم ابداع . اونم از نوع قابل فهمش . دوستی که اول اسمش بهاره گفت . از قدر زر زرگر شناسد قدر ... بوی خود بینی و خود خواهی به مشام میاد من هم از لجش نه  بلکه با اجازه اش این شعرو می گم

من از نیما گرفتم درس

به گفت خویش می بالم

اگرخام است

اگر عمقی ندارد

            یاسبک بار است

مرا از نقد باکی نیست

نه سلطانم

نه سردارم

میان این همه شاعر

یکی سرباز گمنامم

 صبح که بیدار شدم .با سلام دوستی مواجه شدم و گل از گلم شکفت . پیش خودم گفتم دنیا رو هر طور بگیری همان طوری بهت  حال می ده یا میگیره حالتو  . یاد قانون عمل و عکس العمل افتادم و اینکه میگن از هر دست بدی از همون دست میگیری . چه خوب است دستمان سبز باشد و پر از مهربانی .

تا بوده  چنین بوده 

و در آتیه نیز

این چنین خواهد بود

باش تا پاس بداریم 

                    دم بودن را

زندگی می گذرد  با گذر

 این شب و روز

یک چند دگر    

ما همخاطره ایم

رستگاریم اگر خاطرمان خوش باشد .

میگن خواستن توانستنه . خودمو می گم . هر از چند  گاهی سر و سرکی می کشم به وبلاگم تا بخوانم دلنوشته ای و یا که بنویسم اگر شد یه نمه تراوشی  . اما خیلی اوقات وبلاگم  سوت کور است است و دماغم سوخته . یعنی کی هست  مث من بیکار  که ور بره به این وبلاگ دم به دم  و اما این شعر نوشته .

از بهار ممنونم که باعث یک ویرایش شد  

و

من امروز

از زمزمه و

            آیت امید 

                                پرم

فصل فردامان پر باران باد .

همین و بس دو سه کلمه . بقیه اش با خودت. انشاء الله همه مون امید را بچسبیم دو دستی . 

بر جذر باش

مبادا که  بر بوته 

                   بخشکانی

                                        گل

یا بترسانی هرغنچه

که دل بسته به خوش گفت

                                       نسیم

سخت دلخسته از این خشک هوا

             هوس رایحه سبز طراوت دارم  .

                                                              چه تلخ است دیدن پرپر شدن نجابت دختران حیا در موج موج مسموم ترانه ابتذال

چی شد یا بقول یکی  چه شود . اومد به ذهنم نوشتم . و در حال جمع و جور کردنش یه کم سختم شد که بماند.   بجاش یه نوع شعر که راس کارمه و توش مثلا تخصص دارم و تا حدودی ابداعی خودمه می نویسم اما قول بدین بخونین نه یک بار که چند بار آخه زیر ساخت و رو ساخت داره  ظاهرا کمه اما نصفشو باید خود خواننده بسراید به قد وسع و حس و حالش شاید بهتر و بیشتر از من اما

سر سلامتم

اگر این بهانه بگذارد

تا که بنشینم

می کشدم به سوی

                  دشت خیال

خوب بود نه بعدیشو بخون  پر بدک نیست گو اینکه هیچکه نمیگه ماست من ترشه

هاتفی گفت به گمانم

که مکن فاش راز دل خویش

گفتمش من چه کنم

جان به لبم از دم این قلب پریش

و این آخری که یه جورای دیگه است ولی پر بدک نیست . راستی دوست دارم نظر بدهید  ونقد کنید تا بیارایمشان . قبل از ارسال به آرشیو برای روزگار پیری گو اینکه الان هم سنم کم نیست .

روزگاری است

که در دام فتاده است

                                   دلم

گر نباشد مددی

                      شهره  شوم

                                   چون مجنون

و این آخری که فکر می کنم براخودش یه رسالتی داره و تعیین کننده خط و مط و اینکه بی او هیچیم و با او همه چیز .

بنده عشق توام

                     بنده نواز

در به رویم بگشا

که پر از عشقم و

                    دائم  به نماز

و اینهم  یه حرف و یا ذکر دیگر

سخت دلبسته به دیدار توام

فارغ ازهی هی  این روز  شب و 

                                     دایره  بود و نبود

با تو  خوشبختم و

                                  پر

بی تو دلخسته ام و دلزده

                                    از حجم وجود

عرفانیه نه . خودم که اینطوری فکر می کنم شما چه طور ؟ تا بعد و تا اینکه دوباره بتراوشم

دل از من برده است آن یار

اسیر ناز آن چشم و

                 هوای سبز  لبخندم

نپندارید آزادم

               تمام عمر در بندم

هی من بنویسم و هی کسی نیاد و کسی نخونه . مهم نیست . برا پیدا کردن همدل و هم درد هیچوقت زود دیر نمیشه . راستی این نوشته ها عشقولانه نیست خدایش . که روی سخنم با خدا است . گو اینکه هر چه دل گفته لطیفه از لطف اونه و این اونه که عاشقان به جمال و کمال و وصل و وصال بها می ده

من پر از حس خوشم

بی خیال

          همه چیز و

                       همه کس

قدر زر  زرگر شناسد

قدر گوهر گوهری

و این دیگر دلگفته

من پر از حس

نمازم

فارغ از نامهربانی های

این دنیا و جور

                دیو و  دد. 

و اینکه چقدر سرحالم در سرودن شعر. و اگر برای شعر ارزش قائل بشوم که می شوم با کمال میل لذا  نوشته هایم را دل گفته می خوانم تا شعر  .که میان ماه ما تا ماه گردون . تفاوت از زمین تا آسمان است.حاشیه رفتم سرنخ یادم رفت . آره توی عالم شعر با یه جا بجایی میشه از یه نوشته دو معنا و دو مفهوم متضاد  برداشت کرد .مگی چطور . پس  بخون

گفته اند آیت عشق

از پس فاصله و

 ضجه دیدار

خوش است

اگر موافق نیستید نوشته بعد را بخوانید :

دلم از

فاصله می گیرد

                      سخت

وای از این خاطره و

                      ضجه عشق

هی مواظب باشید عشق ما . این عشق و عاشقی های  این روزی نیست . که در عالم پارتی و مارتی و  ....  همه چیز لوث شده و میشه بلکه :

عشق یعنی

عشق پاکی

عشق نجابت

عشق طراوت

عشق مادری

عشق وفا

عشق صفا

عشق یک رنگی

عشق یک دلی

عشق همدلی

عشق صداقت

عشق حیا

و تمای عشق هاییکه

                           پر از خوبیه  

و باز هم  ....

مستم ز شوق عشق

در این شب مهتابی

مستی کن و با من باش

تا راز دلم یابی

هی !وایسا ! خیال میال بد نکن ! نه این  اون مستیه و نه این عشق اون عشق .

من به هست یار مستم

ز آنکه این دنیا  دمی از هست اوست

جام می می بایدم

با همدلی خوش خط و خال

یا اینکه:

ناز نقش این جهان از نقش اوست

هرچه می بینم پر از نقش نکوست

بر حذر باش ای حجازی از ستم

وای از آن روزی که بینی  خشم دوست.

هیچ فکر نمی کردم .روزی و روزگاری یه نمه شعر بگم و اسم خودمو بچاپانم توی یه مصرعش .ولی شد آنچه که نمی باید می شد  در هر حال ببخشید .اگه دوست دارید شما هم بگید . کی به کیه . اما یادتون باشه با شعر نو نمیشه .مثلا :

خسته شدم

از

وز وز این زنگ

که همیشه

سکوت حسمو بهم می زنه  بی غیرت

و بی غیرت تر از اون

این قرصای مسکن

که تره هم بارشون نیست

این قرصا اگه عرضه داشتن

خط  دکترا رو خوب می کردند

که بد خطی شون

          اپیدمییه و لا علاج

شایدم قیافه گرفتن واسه ماها و یا

یه جور ساخت و پاخت با داروخانه چی ها

تا داروهای همنام و همشکل وهم ...رو به ما بندازن

و ما

بعد از پرداخت بفهمیم  که تو پاچه مون رفته .

پيام هاي ديگران ()        link        دوشنبه ۱٤ آبان ۱۳۸٦ - تخلص من ( نوا ) است ali_hejazi