دمی با شعر نو
 

پر ازشعرم

دریغا

فصل گفتن نیست

شهرمان

آشفته بازار  است

و هر حجم کلامی

نخ نما گشته است

                        از تکرار

واین دل که می سراید پی در پی وعار از خوب بدش  ندارد و من که در این میانه مرددم که بنویسم یا نه

پرم از

حس زرد

چاره ام نیست

اینگونه سروده است

مرا  جبر زمان

عقل محتاط . عقل عاقل . عقل دوراندیش .عقل مجذوب به خیر و خوشی . عقل ترسان از های و هوی اهل های و هو . عقل مصلحت . عقل پریشان از خشم خدا و خلق خدا . خیلی اوقات وا می دارد مرا از  باز گفت درون گفته هایم . ومن که محاط در این محیطم به هر دلیل خوش و یا ناخوش . واینکه همینانندکه برمن منت دارند  شب و روز که راه را ه  از چاه بر تو بنمایاندیم و خواهیم نمایاند ومن که نمی دانم   کی راست می گوید و کی درورغ . و در قیل و قال عقل و احساس گاهی به این هواییم و دیگر گاه    هوا .

ایکاش می توانستم

 هرز رفته های حسم را  نشانه کنم

عمری است به بیراهه می روم

و پرم از وقاحت تکرار

و آخر کلام  این پست که ختم کلام مناست و شاید جان کلام :

چه کسی خواهد خواند

یا که

خواهد فهمید

سخت راز آلوده شعر مرا

درد هایی که نخواهم نوشت

درد های که می مانند

ناگقته

در بند سپید این سطر

و آخر کلام

شعر گفت من

فریادی است

در حجم این شلوغ

چه خوب

  و یا

 چه  بد

من تمامی لحظه های وجودم

بر موج موج این واژ ه هاتصویر می کنم

هم اینانند

که بدور از هر محنت و

فارغ از هر دروغ

تمامی  روز و شب صبور منند . 

و این آخری برای پریشادخت و نقدش که بجان می خرم

شکسته ام

باور کن

خوشا به حال دود

که ایستاده می میرد

سپید و سر بلند .

و ایضا:

از خلوت زمانه دلم گرفته

                                   سخت

وای از دلی که برای همدلی

                                  بی تاب می زند

عشقمان شده نوشتن و گفتن تا همدمی و مصاحبی و پیامدش فرار از دنیای  پول و مال و منال و رقابت و ریاست 

مردمان دل

همیشه

         تنهایند

خدا نکند زمانه ای که

 اهل دل   بروند

پر از خلوت است  دنیایم

و ایضا

ای بهانه نا شکیب 

صبر می باید که عشق

رنج را پیوسته دارد

                         در کنار

و ایضا:

و همین فردا 

نیز

یک نفر خواهد رفت  

باز

ماییم و شما

باز تکرار این  حسرت و آه

که نبودیم و نخواندیم وندیدیم

                                             درست

وای

از این فاصله ها

که چنین

مردم داشت  ز ما می گیرد

نکته :قیصر را می گویم و قیصر ها

فلانی

خاطرت دارم درست

یک لحظه با من باش

جدا از

های وهوی این زمان و

                              حسرت

                                    مال و منال

و ایضا

دوستان

ای کاش تبلیغم کنید

خاک خواهند خورد

این

غم گفته ها

من هوای خویش دارم

غصه ام

حال شماست

حیف این دل گفته ها

کین چنین برپرده شان بنشته است

 گرد و غبار

و نه برای شهرت و نام که برای همد لی و هم نفسی 

نوشته های مرا

کمتر آشنایی هست

دلم از آن گرفته 

که حسم 

غریب می ماند  .

و اینکه که گفته که شب بد است . شاید مابد می بینیمش از بد ال و روزمان

به تو دل دادم ای نعمت شب

تا بیارامم یک چند خموش

فارغ از  این  دم غوغایی  روز

خسته ام سخت ز مردان طمع

پيام هاي ديگران ()        link        پنجشنبه ٢٤ آبان ۱۳۸٦ - تخلص من ( نوا ) است ali_hejazi