دمی با شعر نو
 

 رابطه نسیم و صبح و بیداری و نماز و نیاز  آدمو قلقلک میده واسه نوشتن

نرم نرمک

آرام

ناز امواج نسیم

خلوت خواب از دشت و دمن می گیرد

غنچه ای می خندد

بلبلی رقص کنان

 کام از چهره گل می گیرد

بعد از این شعر نوشته لطیف شعر نوشته بعد یه کم تو حال و هوای دیگه است  چند کلمه اما یه دنیا حرف 

موج از

       ساحل 

                  بی صخره و

                                   تسلیم

به جد می ترسد .

ما زنده به آنیم که آرام نگیریم

و این یاداشت نوشته که:

 می بردمان

 موج موج دل

 هر کجا راهی شود این یاد

 درپس این قطره های اشک

  مانده است 

  در سینه ام فریاد

 ای فغان از عشق کین سان

 راحتم آشفته کرد  

پيام هاي ديگران ()        link        یکشنبه ٢۸ بهمن ۱۳۸٦ - تخلص من ( نوا ) است ali_hejazi