دمی با شعر نو
 

گم شدم در فریاد

بارالها  نفسی

تا که دل و دیده در سال جدید تازه کنم

و برانم بر لب

یا که تصویر کنم

        بر دل خویش

واژه های پر   سبز

حرف های پر     شاد

سال نو آمده هر لحظه ام از شکر خدا غافل نیست

خیلی اوقات نه بعضی دلنوشته ها را بایستی ناخنک نزد به قصد تصحیح و هر چه ... تا اون حس و حال . تا اون حال و هوایی که داری یا داشته ای به دیگرون هم دست بده

گرچه سخت است

شب سرد به سر باید کرد

زین هم تلخ گذر باید کرد

دل من لک زده است بهر  فردا و اذان

و اذان این نوای دل انگیز این بانک رهایی از تنهایی تلخ و این اذن ورود به دنیای چگونه بودن

در هوای سرد و دود آلوداین

                            شهر شلوغ

                        جایی برای عشق نیست

من برای سبز دل

هر دم به صحرا می زنم

من هوایی گشته ام

                       رویای ده

                                  آوای نی

                                          بانک خروس

اگر باور نداری امتحان کن . صبح را در طبیعت بسر کن . بعد از نماز صبح به استقبال خورشید برو می بینی . حس می کنی . می لمسی .می الهامی .

گرچه پیرم

گرچه برف آلوده مویم

لیک من

اهل دلم

حسم جوان و سبز سبز

اهل  نومیدی نیم

این چند عمرم مفت چنگ

اینرا نوشتم اولا که حرف دل خودمه دوما هشداریه به خیلی از آدمها که اینقدر در گذار روز و شب و عمر گرفتن از خدا . اینقدر ننه من غریبم در نیاورند .  با رنگ یاس و بانک درد دنیای دیگران را دردآلوده نکنند . تا هستی بش خوب و خوش و شاد . وقتی نیست کاری کن تا یادت باشد خوب و خوش و ماندنی

ای مردمان یار

هوایی شدم به یاد

صبرم دهید  چند

زین حجم خاطرات

آن سالهای دور

آن سالهای درد

این دل به نیمه شب

بازم بهانه کرد

آن روزگار سبز

آن لحظه های ناب

هرچند می دوم

آخر سرم سراب

وقتی نمانده است

طرفی نبسته ام

حرفی نمی زنم

عمری است خسته ام

اون شعر سبز و این شعر زرد .چه میشه کرد

هر لحظه ام

                 بهانه و

هر لحظه ام

                          هوا

همچون پرم به باد

سختم شده رها

و مولوی را که می فرمود (چون پر کاهیم سیر گرد باد- کس نمی داند کجا خواهیم فتاد ) کس را ول کن خودم هم نمی دانم یک آن دیگر کجامو بماند که ذوقم خشکید  


ای مردمان یار

هوایی شدم به یاد

صبرم دهید  چند

زین حجم خاطرات

آن سالهای دور

آن سالهای درد

این دل به نیمه شب

بازم بهانه کرد

آن روزگار سبز

آن لحظه های ناب

هرچند می دوم

آخر سرم سراب

وقتی نمانده است

طرفی نبسته ام

حرفی نمی زنم

عمری است خسته ام

اون شعر سبز و این شعر زرد .چه میشه کرد

هر لحظه ام

                 بهانه و

هر لحظه ام

                          هوا

همچون پرم به باد

سختم شده رها

و مولوی را که می فرمود (چون پر کاهیم سیر گرد باد- کس نمی داند کجا خواهیم فتاد ) کس را ول کن خودم هم نمی دانم یک آن دیگر کجامو بماند که ذوقم خشکید  

پيام هاي ديگران ()        link        پنجشنبه ۱ فروردین ۱۳۸٧ - تخلص من ( نوا ) است ali_hejazi