دمی با شعر نو
 

بیا  ز شهر حادثه 

بگریزیم

اسیر خواهیم شد

امان ز  خامی  نفس و

                            هجوم

                                رنگ و ریا

شاید  بدون شرح بهتر  باشد  شعر از جنس  ساده است . زبان گفت  مردمان  کوچه و بازار  و ایضا دق و دغدغه ی درون . درونی که گاه از درون مورد هجمه است و گاه از برون  و اینکه... خوب بگذاریم گفتم که بدون شرح بهتر است

می نوازم خویش را

اما

برایم کام نیست

نیست بارانی  بر این  مخروبه

بامم بام نیست

شاید باز هم بدون شرح  بهتر باشد باز هم  حدیث و یا نقل و نقمه ی درون است و شکوه و شکوه ای نه از نومیدی  که نومیدی کار مردمان ضعف است و بی ایمانی  به هر چه .. مولانا می فرمود .. از نفیرم مرد و زن .. نالیده اند  اما من با نی ناله وجودم  خودم می نالم یاکه .. می نوازم  نه برای خود .. که .. برای همه مگر نه اینکه بنی آدم اعضای یک پیکرندو...

گفته بودند  که عشق

خواب از  جان و تن  می گیرد

من که مال  باخته ام

باکم نیست

 عمری ست پریشان  توام

                            دل خسته

از حرف های  عشقولانه فاصله می گیرم و یا حتی می ترسم .دوست دارم دلم برای عشقی  بلرزد که  با راحت دیدار ویا لختی  تکرار  رنگ نمی بازد , عشقی که نه پیری می شناسد و نه رقابت. عشقی که هر فاصله زنده اش می کند و دوری دیدار مانا و ماناتر  . عشقی از جنس ایمان ,عشقی از تباراعتقاد  . عشق  به مردم برای رضا و رضایت خدای مردم .عشقی که مقصد و مقصودش  زیادی مال و منال نباشد . عشقی که قدرت و مکنت را هیچ انگارد و هرگز رنگ منت از غیر خدا به خودنگیرد  

مردمان دل

مردمان صفا

مردمان بی رنگی و یا یک رنگی 

بیایید  بر ورودی درب قلب هامان بنویسیم

                         در سرای عشق دست حادثه کوتاه

بجای شرح شعر بالا  به این  به دلسروده زیر بسنده می کنم

        دوستی رونق دنیاست

         بجان می خرمش

        دلم از مردم جنگ می گیرد

و این دو دلنوشته کوتاه را به دوست  تازه ام شاعر عزیز  کورش همه خانی  تقدیم می کنم .

یک نفر بتعریفد

خیل گفته ی ما را

یک نفر بیارامد

این پریش رسوا را

ما و خامه و مستی

ما و قصه ی هستی

تاابد پریشانیم

گرچه چند مهمانیم

زین

شلوغ  حزن آلود

زین

زین سکوت درد آلود

سخت خسته ام خسته

یک نفر بتعریفد

ناب گفته ی مارا

یک نفر بیارامت

این پریش شیدا را

می خواستم شرحی بنویسم  یا هر چه .. اما در این هر که به هرکه سرودن  اینچنین شد که می بینید

ز هر  سنگین کلام  گنگ

بیزارم

به نام شعر یا هرچه

بیا با لالی لای

گفته های ساده

از  چشمه ی زلال واژه ها

کام بر گیریم

                جانانه

خواستم ننویسم نشد پس ادامه دادم اینچنین :

بی تو

من

تنهای تنهایم

با تو

من

آرام  آرامم

مرا دریاب  خود گفتی

ادعونی استجب لکم

پيام هاي ديگران ()        link        دوشنبه ٥ اسفند ۱۳۸٧ - تخلص من ( نوا ) است ali_hejazi