دمی با شعر نو
 

نرد عشق است

تلخی 

این فاصله

این انتظار

فاصله همان هبوط است و انتظار  همان بهانه ما برای بازگشت به بهشتی که از آن رانده شدیم و تلخی مصداق آیه (ولقد خلقناالانسان فی کبد )

هرچه گفتم  عشق

گفت

افسانه است

عاقبت

در دام  افتاد و

شکست

باز هم بدون شرح .

راز ها دارد دیار عشق

بس ناگفتنی

چونکه در میدان  نباشی

مرده ای

تا که هستی

 چند

 دستی گرم کن

چیزی برای گفتن ندارم .اما برای اینکه به بیراهه نرویم (خودم را می گویم !  به مولانا التجا ء می کنم تا عشق را آنگونه که می باید بشناسیم عاری از هر گونه ...

          عشق  بحری آسمان بر وی کفی          چون زلیخا در هوای یوسفی 

        دور گردون ها ز موج عشق دان            گر نبودی عشق بفسردی جهان

        کی جمادی محو گشتی در نبات             کی فدای روح گشتی نامیات

         روح  کی  گشتی فدای آن  دمی            کز نسیمش حامله شد مریمی   

          هر یکی بر جا  ترنجیدی  چو یخ              کی بدی پران و جویان چون ملخ

و اینهم  نمونه ای دیگر از این نوستالزی :

در خاطر پریشم

یاد

موج می زند

پیوسته

دست بر پیشانی

تا دور دست دو خط موازی

یا که

 تا تقاطع آنان در توهم  گم

بودن را

نظاره می کنم

 در انتظار نقد و نظرتاننشسته ام بی تابانه و دلمشغول

از من مخواه بگویم

که

کیستم

عمری دوان دوان

در پی سراب

                 عشق

                        یا که

                                  عقل

عمر دادم و گریستم

شاید بدون شرح و یا شاید

از سکوت زرد

بیزارم

بیا یک چند با هم

خاطرات دور را

بر پرده ی سبز خیال  خویش

زنده گردانیم

پيام هاي ديگران ()        link        چهارشنبه ٢۱ اسفند ۱۳۸٧ - تخلص من ( نوا ) است ali_hejazi