دمی با شعر نو

نمی دانم که فردایم چه خواهد شد

ولی امروز را من خوب می دانم

گرفتارم به دامی سخت مردافکن

نجاتی نیست جز جام می و مستی

شعر نو بی قانونی نیست , نداشتن حرمت بزرگان شعر و ادب نیست , چرا که هر کدامشان به شخصه سر چشمه ای مانا برای شعر و ادب ایران زمین و قله هایی تسخیر ناشدنی است از چیدمان هنرمندانه ناب واژه های تا که بر پرده سبزشان نقش و نگاری جاودانه و فرا تاریخی تصویر مانده و بماند و اینکه امثال من از آنها کمک گرفته تا در زمانه خود بقدر حوصله خوانندگان بر گل خلقه حس و حالشان ضرب آهنگی زنیم تا طنین آن ضمیر وجودشان را برای لحظه ای دربر گیرد و بماند و ره آوردش رها شدن از زنگبار های دنیا خواهی و دنیا طلبی باشد


/ 0 نظر / 25 بازدید